آفت

1

رَستن از آفت امکا‌ن، تهی از خود شدن است / تو ز کشتی مگذر عالَم آب است اینجا

2

عافیت می‌طلبی منتظر آفت باش / سر بالین‌طلبان تحفهٔ در است اینجا

3

یکی‌ست حاصل و آفت به مزرعی‌ که شبی / ز دانه مور به خرمن فکنده‌اند اینجا

4

تا جان بری ز آفت بنیاد زندگی / زین خانه یک دو دم ز نفس پیشتر برآ

5

خلقی آفت‌خرمن است‌اینجا به‌قدر احتیاط / عافیت‌می‌خواهی ازخود اندکی‌غافل برآ

6

نتوان چو بیدل هرزه‌فن به هزار فتنه طرف شدن / نفسی ز آفت ما و من به در عدم نزدی چرا

7

آرزومند تو را سیر گلستان آفت است / نکهت‌ گل تیغ باشد صاحب ناسور را

8

در هجوم عاجزی آفت گوارا می‌شود / می‌شمارد مرغ بی‌پرواز شهپر تیغ را

9

عیش خواهی صید آفت شوکه مانند هلال / چرخ ابرومی‌کند برچشم ساغرتیغ را

10

می‌کندقطع سخن‌، اظهارفضلش آفت‌است / جز بریدن‌کی بود حرفی لب‌گازتو را

11

نیست باک از برقِ آفت، دل به آفت بسته را / زخمِ خنجر فارغ از تشویش دارد دسته را

12

در زیر چرخ یک مژه راحت طمع مدار / آفت‌شناس سایهٔ سقف خمیده را

13

بنای سرکشی، چون اشک، سر تا پا خلل دارد / علاج سیل آفت کن، سر بند ادب مگشا

14

هردم زدن به وهم دگر غوطه می‌زنیم / توفا‌ن ندارد افت موج سراب ما

15

خاک ما گرد قیامت دارد / حذر از آفت شوراندن ما

16

سعی‌همت را ز بی‌مغزان چه‌مقدار آفت‌است / هرکه راگردید سر، برلغزشی زد پای ما

17

به آفت سخت نزدیکند نازک طینتان بیدل / بود با سنگ و آتش الفت دیرینهٔ مینا

18

مباش هرزه‌نوای بساط کج‌فهمان / که ترسم آفت نفرین کشد ستودن‌ها

19

حرف ارباب نصیحت بر دل‌گرم آفت است / شیشه چون درآتش‌افتد بر سرش سنگ است آب

20

سیل آفت می‌کند معماری بنیاد شرم / خانه‌آرایان گوهر را ستون می‌گردد آب

21

آفت ممسک بود تقلید ارباب‌کرم / کاغذ ابری کجا چون ابر برمی‌دارد آب

22

آفت هوش اسیران برق دیدار است و بس / می‌زند رنگ‌گل آتش در بنای عندلیب

23

بی‌دستگاهی‌داشت امن‌از آفت‌عشق و هوس / پروز از راه سوختن واکرد بر پروانه‌ات

24

زاهد،‌که‌بادش‌، آفت ایمان شکست و ریخت / تا شیشه بشکند دل مستان شکست و ریخت

25

بیدل از آفت‌نصیبان دلیم / خون شدن معراج طاقت‌های ماست

26

آفت دیگر نمی‌خواهد طلسم اعتبار / چون شرر برق نگاهی خرمن ما را بس است

27

همین به زندگی اسباب دام آفت نیست / به خاک نیز،‌کفن‌، خضر راه نباش است

28

یک قلم چون تخم اشک شمع آفت مایه‌ایم / کشت ما‌چندانکه سیراب‌است حاصل‌آتش است

29

تا نگردید آفت آسایشم نیرنگ هوش / زین معما بیخبر بودم‌که مجنون عاقل است

30

گرد‌ون به فکر آفت ماکم فتاده است / مانند خم‌، همیشه‌، سرما و خشت ماست