دیوانِ غزلیات · بیدل دهلوی · غزل 1169
صبح شو ای شب که خورشید من اکنون میرسد
صبح شو ای شب که خورشید من اکنون میرسد
عید مردم گو برو عید من اکنون میرسد
субҳ шу эй шаб ки хурашид ман-аканун мӣ-расад
ъид мардам-гу бару ъид ман аканун мӣ-расад
بعد از اینم بیدماغ یاس نتوان زیستن
دستگاه عیش جاوید من اکنون میرسد
баъад аз айанам бе-дамоғ йос натавон зисатан
дастаго ъиш ҷовайд ман аканун мӣ-расад
میروم در سایهاش بنشینم و ساغرکشم
نونهال باغ امید من اکنون میرسد
мӣ-рум дар сойа-аш банашинам ва соғаракашм
нунаҳол боғ амид ман аканун мӣ-расад
آرزو خواهد کلاه ناز برگردون فکند
جام می در دست جمشید من اکنون میرسد
орзу хоҳад кало ноз барагардун факанд
ҷом мӣ дар даст ҷамашид ман аканун мӣ-расад
رفع خواهد گشت بیدل شبههٔ وهم دویی
صاحب اسرار توحید من اکنون میرسد
рафаъ хоҳад гашт бидел шабҳа ваҳм давайай
соҳаб асарор туҳид ман аканун мӣ-расад
مفاهیمِ این غزل
تلمیحاتِ این غزل
واژهنامهٔ این غزل · 17 واژه
- بیدل
- تخلصِ شاعر؛ بهمعنیِ بیدل، عاشقِ از خود رفته.
- دست
- اندامِ گرفتن؛ نمادِ قدرت، بخشش و تصرف.
- صبح
- آغاز روشنایی پس از شب؛ نشانه امید، گشودگی یا بیداری.
- ناز
- کرشمه و دلربایی؛ جلوهگریِ معشوق در برابرِ نیاز.
- سایه
- اثر تاریک در برابر نور؛ کنایه از ناپایداری، پیروی یا وجود کمرنگ.
- وهم
- پندار ناپایدار؛ ادراکی که یقین و حقیقت کامل نیست.
- امید
- چشمداشتِ خیر؛ نورِ دل در برابرِ نومیدی و رجای وصل.
- باغ
- بوستان؛ نمادِ جهان، جلوهگاهِ حُسن و گذرِ بهارِ عمر.
- دماغ
- بینی یا سَر؛ جایگاهِ پندار، سرمستی و سودای خیال.
- جام
- ظرفِ باده؛ نمادِ دلِ پذیرای فیض و معرفت.
- شب
- تاریکیِ شبانه؛ نمادِ هجران، راز و خلوتِ سالک.
- خورشید
- آفتاب؛ نماد جلوه حقیقت که گرد و ذره در پرتو آن محو است.
- یأس
- ناامیدی؛ گاه نزدِ بیدل آرامشِ رهایی از آرزو و طمع.
- دستگاه
- سازوبرگ و حشمت؛ کنایه از جاه و جلالِ بیبنیادِ دنیا.
- عیش
- خوشی و کامرانی؛ نمادِ لذتِ زودگذرِ زندگانی.
- آرزو
- آرمان و خواهش؛ نمادِ امیدِ بیحاصل و حسرتِ دل.
- اسرار
- رازها؛ نمادِ حقایقِ نهانِ هستی و سرّهای الٰهی.
غزلهای مرتبط