قابل

1

کف خاکی ندارم قابل تعمیر خودداری / جنون افشاند بر ویرانه‌ام دامان صحرا را

2

هر کس اینجا قسمتش در خوردِ استعدادِ اوست / قابلِ صد نعمتی از پرده چون دندان برآ

3

ممسک نشود قابل ایمان خساست / از بند قوی مهره مکن پشت‌کان را

4

به چنگ اغنیا دامان فقر آسان نمی‌افتد / که چینی خاک‌گردد تا شود قابل سفالی را

5

نی قابل عجزیم، نه مقبول تعین / از ننگ به آدم که رسانَد نسب ما؟

6

معیار چارسوی دو عالم گرفته‌ایم / یک جنس نیست قابل سودای خام ما

7

با همه جهل‌گر از زاهد ومکرش پرسی / سامری نیست فسون قابل‌گوسالهٔ ما

8

امروز نیست قابل تفریق و امتیاز / در سرمه‌گرد می‌کند آواز آشنا

9

چون‌سحر سعی خروشم‌قابل اظهار نیست / به‌که برسازم شکست رنگ بندد تارها

10

هر دیده نیست قابل برق تجلیت / تیغ‌آزماست پیکر عریان آفتاب

11

جهان بی‌جهتی قابل تعین نیست / به هرطرف‌که‌اشارت‌کنیم محدود است

12

طوبی اینجا ثمرش قابل دلبستن نیست / زاهد از بیخبری ریشهٔ مسواک خود است

13

قطرهٔ ما به طلب پا زد و از رنج آسود / بی‌دماغی چقدر قابل وضع گهر است

14

نیست بساط جهان‌، قابل دلبستگی / ریشهٔ ما چون نفس در چمن دیگر است

15

وضع این بحر سخت بی‌پرواست / ورنه هر قطره قابل گهر است

16

نیست از خود رفتن ما قابل بازآمدن / گر عناتها برنگردد رنگ‌گردانی بس است

17

بیقرار شوق بیدل قابل تسخیر نیست / گر همه دربند دل باشد نفس آزاده است

18

گیرم نشدم قابل پیمانهٔ رحمت / آیینه یاسم چه کم از عالم آبست

19

کم نیست دو روزی‌که به خود ساخته باشی / دل قابل آن نیست‌ که باید همه جا بست

20

قابل نخل ما بر دگرست / گردن شمع را سر دگرست

21

تاکدامین قطره گردد قابل تاج‌گهر / صد حباب اینجا زبی‌مغزی سرخود راشکست

22

بی‌ریاضت ره به چشم خلق نتوان یافتن / دانه بعد از آردگشتن قابل پرویزنست

23

دل را به هوس قابل تحقیق میندیش / این حوصله‌مشرب قدحی‌نیست سبوییست

24

آینه در زنگبار چاره ندارد ز زنگ / همدم بدطینتان قابل بی‌حرمتیست

25

هم به خود یک نگه‌تغافل زن / اگر آیینه قابل ستمیست

26

بی‌عجز رسا قابل رحمت نتوان شد / دستی که بلندی رسدش باب دعا نیست

27

هرچه باشی ناگزیر وهم باید بودنت / خاک‌شو، خون خور، طبیعت قابل ارشاد نیست

28

از اثرهای نفس چون صبح بویی برده‌ایم / بیش ازین آیینهٔ ما قابلِ زنگار نیست

29

وضع ترتیب ادب در عرصه‌گاه لاف نیست / قابل این ز‌ه کمان قبضهٔ نداف نیست

30

چند خواهی دل از اسباب تعین برداشت / دوش اقبال ازل قابل مزدوری نیست