عشرت

1

چه‌سان به عشرت واماندگان رسی بیدل / به چشم آبلهٔ پا، ندیده‌ای ما را

2

همین درد است برگ عشرت خونین‌دلان بیدل / هجوم گریه، مست خنده دارد طبع مینا را

3

همه گر آفتاب آییم در دورانگه عشرت / کسوفی هست کآخر در می افیون می‌کند ما را

4

گل و لاله جام جمال زد، مه نو قدح به‌ کمال زد / همه‌کس به‌ عشرت حال زد تو جبین به‌ نم‌ نزدی چرا

5

فزود ریگ روان دستگاه عشرت مجنون / یکی هزار شد اکنون حساب سنگ به صحرا

6

از شکست‌ دل چه‌ عشرت‌ها که برهم خورد و رفت / موی چینی شام جوشاند از سحر فغفور را

7

بهار اندیشهٔ صدرنگ عشرت‌کرد بسمل را / کف خونی‌که برگ‌گل‌کند دامان قاتل را

8

نقد عشرت را زبانی نیست از سودای درد / برده‌ام تا کرسی دل نردبان زخم را

9

عشرت‌هوسِ رفتن رنگم چه توان‌ کرد / شمشیر تو یاقوت‌ کند سنگ فسان را

10

به رکاب عشرت پرفشان نزدیم دست تظلمی / به غبار می‌رود آرزو نکشیده دامن یار ما

11

به رنگ غنچه نداریم برگ عشرت دیگر / شکستِ شیشه مگر ساغری برآورد از ما

12

عشرت از رنگ است هرجا گل بساط‌آرا شود / مفت جام مایه می‌گردد به دوران شما

13

از ندامت سیرها در باغ عشرت می‌کنیم / گل به سر داریم تا دستی به سر داریم ما

14

تو ای غافل چرا پیمانهٔ عبرت نمی‌گیری / که عشرت جام در خون می‌زند از شیون مینا

15

با دستگاه عشرت پر توام است‌کلفت / چشم تری نشسته‌شت بر قاه‌قاه مینا

16

خوشا صبحی‌که شاه ملک عشرت جلوه ریزآید / به زرین تخت جام از قصر زنگارینهٔ مینا

17

فکر صید عشرت از قدِ دوتا جهل است جهل / موج چون ماهی نیفتد در خم قلاب‌ها

18

کجاست عشرت اندوختن به راحت ترک / مجو چو کاشتن آسانی از درودن‌ها

19

در سواد سرمه‌کن نظارهٔ چشم بتان / عشرت‌افروز است بیدل در دل شبها شراب

20

بیدل بهار عشرت عشاق ناله است / امسال نیز می‌گذرد پار عندلیب

21

در غبار خاطر ما صد جهان عشرت گم است / آبروی‌ گنجها در خاک این وبرانه ریخت

22

ای می مینای عشرت از تکلف‌ پر منال / ریختی در خاک اگر لبریز کردی ساغرت

23

بیدل از باده‌کشان وحشی عشرت نرمد / دام مرغان طرب رشتهٔ موج صهباست

24

عشرت‌فروز انجمن هستی‌ام حیاست / چون شبنم گلم‌، عرق آیینهٔ بقاست

25

قدمی رنجه ‌کن از عشرت ما هیچ مپرس / خاک را جام طرب درخور نقش‌ کف پاست

26

اهل معنی در هجو‌م اشک‌، عشرت چیده‌اند / صبح را در موج شبنم خندهٔ دندان‌نماست

27

بی به عشرت بردن است از سختگیریهای دهر / نام را نقش نگینی نیست نقب خنده‌هاست

28

صفای سینه غنیمت‌شمار و عشرت‌کن / که کار تیره‌دلان چون غبار بر باد است

29

شب عشرت غنیمت غفلت / مژه‌ گر باز می‌کنی سحر است

30

دماغ منت عشرت‌کراست زین محفل / خوشم‌ که خندهٔ مینای می نمکریز است