وفا

1

عشاق دیگر از که وفا آرزو کنند / دل نیز رفته رفته به آن بی‌وفا رسید

2

با طبع سرکش اینهمه رنج وفا مبر / روز سوار، شب کند اسب چراغ پا

3

خوشا بزم وفا کز خجلت اظهار نومیدی / شرر در سنگ دارد پرفشانی‌های آه آنجا

4

به دل نقشی نمی‌بندد که با وحشت نپیوندد / نمی‌دانم‌ کدامین بی‌وفا آیینه چید اینجا

5

شهیدان ادبگاه وفا را خون نمی‌باشد / مگر رنگِ حنایی از کف قاتل شود پیدا

6

ادبگاه وفا آنگه پرافشانی چه ننگ است این / تپیدن خاک بر سر کرد آخر بسمل ما را

7

محبت بس که پر کرد از وفا جان و تن ما را / کند یوسف صدا گر بو کنی پیراهن ما را

8

ز سروش محفل‌ کبریا همه وقت می‌رسد این‌ ندا / که به خلوت ادب و وفا ز در برون نشدن درآ

9

یک شرر رنگ وفا از هیچ دل روشن نشد / شمع خاموشی‌ست این غمخانه‌های تنگ را

10

مشرب داغ وفا منت‌کش تسکین مباد / آب می‌گردم اگر مهتاب می‌باید مرا

11

قاصد حسرت نصیبان وفا پیداست‌کیست / بخت برگرددکه خواند بر تو پیغام مرا

12

حقِ زنار وفا بیدل نمی‌گردد ادا / تا سلیمانی نسازی سنگ این بتخانه را

13

بیدل به‌گشاد مژه زحمت نپسندی / منظور وفا نیست‌گل‌اندام تماشا

14

به چه فرصت وفا کند گل تمکین‌فروشی‌ات؟ / به تماشای چشمکی، زه سنگ وشرر گشا

15

شرار کاغذ اگر در خیال بال گشاید / جنون به حکم وفا مجمری برآورد از ما

16

عمری‌ست وفا ممتحن ناز و نیاز است / نی تیغ ز دست تو جدا شد نه سر از ما

17

مکتوب وفا مشعر امید نگاهی‌ست / واکن مژه تا خوانده شود ملتمس ما

18

چون شمع زآتشی‌که وفا زد به جان ما / بال هماست بر سر ما استخوان ما

19

گر به تسلیم وفا پا فشرد طاقت عجز / باده از خون رگ سنگ‌کشد شیشهٔ ما

20

بیدل ازین بهار رفت برگ طراوت وفا / برکه نماید انفعال رنگ پریده روی ما

21

اگر محیط‌گهر برآیی قبول بزم وفا نشایی / دلی به‌ذوق حضور خونین سرشکی از چشم تر برون آ

22

آب رخ گلزار وفا وقف گدازی‌ست / خونی به جگر جمع‌کن و رنگ برون‌آ

23

زندگی کردن‌، مار به خم عجزکشید / باده‌، زنار وفا بست به دوش مینا

24

ناموس وفا زین بیش برداشتن آسان نیست / بر رنگ من افکندند خوبان گل پیمان‌ها

25

شبی از بی‌خودی نظارهٔ آن بی‌وفا کردم / کنون چشمم چو شمع کشته داغ است از ندیدن‌ها

26

عرض‌ تخصیص از فضولی‌های آداب‌ِ وفا ست / چون نگه در دیده یا چون روح در اعضا بیا

27

بی‌ادب نبردکسی ره به بارگاه وفا / یا قدم به خاک شکن یا عنان‌کشیده بیا

28

ناله را آسوده نتوان دید در کیش وفا / به که کم گردد دعای دردمندان مستجاب

29

دماغ‌کسب وقارم نشدکفیل وفا / جهان به‌کیش‌گهر ساخت من به دین حباب

30

عشاق تا حدیث وفا را زبان دهند / چون شمع می‌دود همه اجزایشان به لب