پیری

1

بیحاصلی‌ام بست به‌ گردن خم پیری / چون بید ز سر تا قدمم عالم پیری

2

صبح پیری اثر قطع امید است اینجا / تار و پود کفنت موی سفید است اینجا

3

گذشته‌ایم به پیری ز صیدگاه فضولی / بس است ناوک عبرت زه‌ِ گسستهٔ ما را

4

تکیه بر عافیت از قامت پیری ستم است / بیدل از سایهٔ این خم‌شده‌ دیوار برآ

5

خوش‌نما نبود به پیری عرض‌انداز شباب / لاف‌ گرمی سرد باشد نکهت‌ کافور را

6

زروی‌ترش عرض‌پیری مبر / تبه می‌کند سرکه ین شیر را

7

عاقبت از ضعف پیری نالهٔ ما اشک شد / سرنگونی بر زمین زد نغمهٔ این چنگ را

8

چراغ پیری‌ام آخربه‌اشک یأس شد روشن / زگردسیل دادم سرمه‌چشم حلقهٔ پل را

9

حسرت همه دم صید خم قامت پیری‌ست / گل در بر خمیازه بود شاخ‌کمان را

10

چه سازد موی پیری با دل غفلت‌سرشت من / که بر آلایش باطن تصرف نیست صابون را

11

پیری و طفلی بجا، نقص وکمال توام‌اند / نیست چندان امتیاز انجام و آغاز تو را

12

وبال رنج پیری برنتابد صاحب جوهر / چنار آتش زند ناچار دلق کهنه‌سالی را

13

چوگل‌دروقت پیری می‌کشی خمیازهٔ‌حسرت / مکن ای غنچه صرف خواب شبهای جوانی را

14

زان حلقهٔ عبرت‌که خم‌قامت پیری‌ست / داردکف خاک تو نهان دام تماشا

15

یأس پیری قطع‌کرد از ما امید زندگی / بسکه خم‌گشتیم افتاد از سر ما بار ما

16

به پیری الفت حرص و هوس شد آینهٔ ما / بهار رفت‌که این خار و خس شد آینهٔ ما

17

قدت خمیده ز پیری دگر خطاست اقامت / ز خانه‌ای‌ که بنایش‌ کند نشست برون آ

18

مدد از هیچ‌کس در موسم پیری نمی‌خواهم / که بس باشد مرا برکف عصای‌گردن مینا

19

به پیری ستم‌کرد ضعف قوی / مپرسید از این خانه آبادها

20

پیری هوس دنیا نگذاشت به طبع ما / آخ دل از این لذات کندیم به دندان‌ها

21

دوتا کردیم آخر خویش را در خدمت پیری / رسانیدیم بار زندگانی تا خمیدن‌ها

22

تظلم دم پیری‌ کجا برم من بیدل / رسید مو به سپیدی کشید پوست به چین‌ها

23

تو ای پیری مگر بار نفس برداری از دوشم / گران شد زندگانی بر دل از یاد جوانی‌ها

24

وقت پیری شرم دارید از خضاب / مو، سیاهی دیده‌است اینجابه‌خواب

25

عجز پیری جرأتم را در عرق خوابانده است / نغمه از شرم ضعیفیهای این چنگ است آب

26

صبحدم سیاره بال افشاند از دامان شب / وقت پیری ریخت از هم عاقبت دندان شب

27

کسی ز مرگ اگر رسم زندگی خواهد / تو هم ز عالم پیری بروشباب طلب

28

به پیری‌گشت بیدل طرزانشای تو شیرینتر / ندانم اینقدر لعل‌که قند آمیخت با شیرت

29

شخص پیری نفی هستی می‌کند هشیار باش / صورت قد دوتا آیینهٔ ترکیب لاست

30

قامت پیری ز حرصت شد کمینگاه امل / ورنه خم‌گردیدنت بر هر دو عالم پشت پاست