چه شد آستان حضور دل که تو رنج دیر و حرم کشی

چه شد آستان حضور دل که تو رنج دیر و حرم کشی

به جریدهٔ سبق وفا نزدی رقم که قلم کشی

به قبول صورت بی اثر مکش انفعال فسردگی

چه قدر مصور عبرتی که چو سنگ بار صنم کشی

رمقی‌ست فرصت مغتنم به هوس فسون امل مدم

چو حباب سعی‌کمی مدان که نفس به پیکر خم‌کشی

کسی از پری که مگس‌کشد ز چه ننگ دام و قفس‌کشد

غم ساغری که هوس‌کشد به دماغ سوخته کم کشی

به خیال غربت وهم و ظن، مپسند دوریت از وطن

عرق‌ست حاصل علم و فن که خمار یاد عدم کشی

اگرت دلیل ره وفا به مروتی کند آشنا

به زمین نیفکنی از حیا به رهی که خار قدم کشی

به یقین معرفت آگهان زتفکرت نبرم‌گمان

چوکشف مگر به خیال نان بروی و سر به شکم‌کشی

به برت ز جوهرآینه ورقی‌ست نسخه طراز دل

سیه است نامه اگر همه نفسی به جای رقم‌کشی

اگر از تردد بی‌اثر نرسی به منصب بال و پر

چو نهال صبر کن آنقدرکه ز پای خفته علم‌کشی

ندمید صبحی از این چمن که نبست صورت شبنمی

حذر از مآل ترددی که نفس گدازی و نم کشی

من زار بیدل ناتوان نی‌ام آنقدر به دلت گران

که چو بوی گل دم امتحان به ترازوی نفسم‌کشی